Bodrum katları kültürü
Bir şehri vitrinlerinden değil, bodrumlarından tanırsın. Aşağıda bir kayıt tutmaya çalışıyoruz.
Merdivenler hep dardır, tavan hep alçaktır, ve içerisi her zaman dışarıdan iki derece daha sıcaktır. İstanbul'un en iyi konserlerinin yarısı, kapısında tabela bile olmayan yerlerde oluyor.
Bu mekânlar bir ekonomiyle değil, bir inatla ayakta. Kira artıyor, ses yalıtımı yetmiyor, komşu şikâyet ediyor; ama biri gidiyor, üç ay sonra iki sokak öteden başka bir bodrum açılıyor. Sahne taşınıyor ama ölmüyor.
Bu yüzden hiçbir şey kayıt altında değil. Afişler duvarda kalıyor, kayıtlar telefonlarda kayboluyor, gruplar dağılıyor. On yıl sonra birine "o geceyi hatırlıyor musun" dediğinde, kanıtın sadece hafızan oluyor.
falan'ı kurarken kendimize sorduğumuz soru buydu: bu sahneyi giyilebilir bir şeye nasıl çeviririz? Cevap, kıyafetten çok bir arşiv tutmak gibi. Her drop, bir tarihin altına atılmış imza.
Belki abartıyoruz. Belki sadece tişört satıyoruz. Ama bir gün o bodrumlar tamamen kapanırsa, en azından birkaç kişinin dolabında bir kanıt kalsın istiyoruz.
Bu sahne vardı, biz oradaydık. En azından bunu giyilebilir bir şey yapalım.
Sıradakiİyi bir tişörtün anatomisi→